«Τραγούδησε τις όμορφες αναμνήσεις των νεανικών μας χρόνων»
Με ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης αποχαιρέτησε τον Γιώργο Μαζωνάκη, εκφράζοντας τη θλίψη του για την απώλεια του αγαπημένου καλλιτέχνη.
«Ο Γιώργος Μαζωνάκης συνέδεσε το όνομά του με πολλές από τις πιο σπουδαίες επιτυχίες των τελευταίων 30 ετών. Τραγούδησε τις όμορφες αναμνήσεις των νεανικών μας χρόνων», αναφέρει στην ανάρτησή του ο κ. Μαρινάκης.
Παράλληλα, υπογραμμίζει πως ο τραγουδιστής «ξεχώρισε χάρη στο ταλέντο του, αλλά και τον παιδικό του σχεδόν αυθορμητισμό», σημειώνοντας καταληκτικά: «Μαζί του παίρνει ένα κομμάτι (ίσως και περισσότερα) της ανέμελης ζωής μας. Γιώργο, καλό ταξίδι».
Ανδρουλάκης: Ο Γιώργος Μαζωνάκης ήταν ένας καλλιτέχνης που αγαπήθηκε πολύ
Ο Νίκος Ανδρουλάκης με ανάρτησή του εξέφρασε θλίψη για το θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη.
"Ο Γιώργος Μαζωνάκης ήταν ένας καλλιτέχνης που αγαπήθηκε πολύ τόσο για την ιδιαίτερη φωνή του όσο και για την αντισυμβατική ματιά του πάνω στα πράγματα.
Η τολμηρή σκέψη του εξάλλου ήταν που σφράγισε την ιδιαίτερη ταυτότητα του στο λαϊκό τραγούδι.
Τον αποχαιρετούμε με θλίψη", ανέφερε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής.
Ρένα Δούρου: Ήταν παιδί λαϊκής γειτονιάς
Συλλυπητήριο μήνυμα της Προέδρου της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, Ρένας Δούρου, για τον ξαφνικό θάνατο του τραγουδιστή Γιώργου Μαζωνάκη
Ο Γιώργος ήταν παιδί λαϊκής γειτονιάς.
Με πατέρα εργάτη στα ναυπηγεία του Περάματος. Δούλεψε κι ο ίδιος από μαθητής και στα δεκάξι του ήδη τραγουδούσε τα βράδια.
Αυτή την καταγωγή δεν την έκρυψε όταν έγινε ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους Έλληνες τραγουδιστές. Την πήρε μαζί του.
Κι ίσως αυτό είναι ένα κομμάτι του Γιώργου που αδικήθηκε πίσω από την εικόνα του «εκκεντρικού» Μαζωνάκη.
Γιατί ήταν βαθιά λαϊκός και ταυτόχρονα είχε μια αχόρταγη περιέργεια για ό,τι υπήρχε έξω από τα όρια του κόσμου όπου γεννήθηκε.
Στις παραστάσεις του η λαϊκή πίστα μπορούσε να συνομιλεί με το θέατρο, τη μόδα, την παγκόσμια τέχνη και τη διανόηση. Πρόσωπα και αναφορές που κανείς δεν περίμενε να συναντήσει σε ένα νυχτερινό κέντρο έμπαιναν στη σκηνογραφία του. Ο ίδιος μπορούσε να φορά Gareth Pugh και Alexander McQueen και, όταν τον ρωτούσαν ποιον άνθρωπο θαυμάζει, να απαντά: τον Σωκράτη.
Και για όλα αυτά άκουσε τα εξ αμάξης.
Για τα ρούχα του, για τον τρόπο που στεκόταν, για όσα τολμούσε πάνω στη σκηνή, για όσα δεν χωρούσαν στην προκατασκευασμένη εικόνα του «λαϊκού άνδρα τραγουδιστή».
Κι όμως, αυτό ήταν ίσως το πιο λαϊκό πάνω του: δεν ζήτησε άδεια για να είναι αυτό που ήταν.
Κρατάω και κάποιες φωτογραφίες μας. Θα μείνουν εκεί που ανήκουν, στο προσωπικό μου αρχείο.
Όπως προσωπικές θα μείνουν και κάποιες στιγμές. Από εκείνες που δεν χρειάζεται να τις αφηγηθείς για να θυμάσαι ποιος στάθηκε δίπλα σου όταν τα πράγματα ήταν δύσκολα.
Σήμερα θέλω να κρατήσω αυτόν τον Γιώργο.
Το παιδί της λαϊκής γειτονιάς που κοίταξε πολύ πέρα από αυτήν χωρίς ποτέ να ντραπεί γι’ αυτήν.
Τον άνθρωπο που άκουσε πολλά, τόλμησε περισσότερα και επέμεινε μέχρι τέλους να ανήκει στον εαυτό του.
Γεια σου Μαζώ…
