Τι λέει για την πιο ακραία απόφαση που έχει πάρει ποτέ
Στη Σάσα Σταμάτη και το ένθετο «Secret» μίλησε ο Στέφανος Κασσελάκης. Ο πρόεδρος του κόμματος «Δημοκράτες-Προοδευτικό Κέντρο», μεταξύ των πολιτικών του τοποθετήσεων, ρωτήθηκε και για το ενδεχόμενο της πατρότητας, καθώς και για την πιο δύσκολη στιγμή που κλήθηκε να αντιμετωπίσει έως τώρα στη ζωή του.
Παράλληλα, απαντά και για την πιο ακραία απόφαση που έχει πάρει ποτέ, η οποία -όπως σημειώνει- ήταν το να αφήσει μία «στρωμένη» ζωή στην Αμερική για να μπει στην ελληνική πολιτική αρένα.
Θα σας ενδιέφερε να γίνετε πατέρας;
«Ναι, απόλυτα. Η δηµιουργία οικογένειας είναι ένα από τα πιο όµορφα και δηµιουργικά όνειρα που έχω», εξομολογείται ο Στέφανος Κασσελάκης.
«Για µένα, όµως, η πατρότητα δεν είναι απλώς µια προσωπική επιθυµία. Είναι και µια καθηµερινή υπενθύµιση της ευθύνης που έχουµε όλοι µας: να παραδώσουµε στα παιδιά µας µια χώρα πιο δίκαιη, πιο ασφαλή, πιο συµπεριληπτική», προσθέτει.
«Θέλω τα παιδιά που θα φέρουµε στον κόσµο -όπως και όλα τα παιδιά στην Ελλάδα- να µεγαλώσουν σε µια κοινωνία που δεν θα τους βάζει εµπόδια στα όνειρα τους, αλλά θα τους δίνει ίσες ευκαιρίες να προκόψουν και να δηµιουργήσουν στον τόπο τους», υπογραμμίζει ο Στέφανος Κασσελάκης.
Ποιο είναι το πιο extreme πράγµα που έχετε κάνει;
Πολλοί θα περίµεναν να απαντήσω αναφέροντας κάποιο επικίνδυνο σπορ. Για µένα, όµως, το πιο "extreme" πράγµα που έχω κάνει στη ζωή µου ήταν η απόφαση να αφήσω µια απόλυτα τακτοποιηµένη και επιτυχηµένη επαγγελµατική πορεία στο εξωτερικό και να µπω στην ελληνική πολιτική σκηνή.
Να τσαλακωθώ, να συγκρουστώ µε εδραιωµένες νοοτροπίες και συµφέροντα δεκαετιών και να πω: "Ως εδώ. Πάµε να αλλάξουµε τους κανόνες του παιχνιδιού". Ηταν ένα άλµα χωρίς δίχτυ ασφαλείας, αλλά το έκανα µε όλη µου την καρδιά. Γιατί, αν θέλεις πραγµατικά να προσφέρεις στον τόπο σου, πρέπει να είσαι διατεθειµένος να βγεις από την άνεσή σου και να ρισκάρεις.
Ποια ήταν η πιο δύσκολη στιγµή της ζωής σας;
Η πιο δύσκολη στιγµή ήταν στην εφηβεία µου, όταν είδα την οικογένειά µου να κλονίζεται και να χάνει τους κόπους µιας ζωής εξαιτίας των παθογενειών και των κυκλωµάτων που µάστιζαν, και δυστυχώς ακόµη µαστίζουν, τη χώρα. Ηταν η στιγµή που αναγκάστηκα να φύγω µόνος µου, στα 14 µου, για την Αµερική µε µία υποτροφία.
Αυτή η δυσκολία, όµως, έγινε το µεγαλύτερο µάθηµα µου. Με έµαθε να στηρίζοµαι στις δικές µου δυνάµεις, να δουλεύω σκληρά και, κυρίως, γέννησε µέσα µου το πείσµα να πολεµήσω αυτό το σάπιο σύστηµα, ώστε να µη χρειαστεί καµία άλλη οικογένεια στην Ελλάδα να ζήσει κάτι ανάλογο.
