Οικολογική καταστροφή στον περουβιανό Αμαζόνιο από τους χρυσοθήρες

Το Περού, χώρα που φιλοξενεί μέσα σε λιγότερο από μια εβδομάδα τη Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Κλίμα, παρακολουθεί ανίσχυρο μια οικολογική καταστροφή στην περιοχή Μάντρε ντε Ντιός του Αμαζονίου, που έχει παραδοθεί σε έναν ακόρεστο πυρετό του χρυσού, που δημιουργεί δραματικές συνθήκες.

Εκεί όπου πριν από μερικά χρόνια βασίλευε το δάσος του Αμαζονίου με την εξαιρετική βιοποικιλότητά του, εμφανίζονται ανοικτές πληγές: λίμνες γεμάτες υδράργυρο, εδάφη που καταστρέφουν οι εκσκαφείς, πρόχειροι καταυλισμοί, πορνεία, εξαθλίωση.

Συνολικά, περίπου 500.000 στρέμματα δάσους του Αμαζονίου στα σύνορα με τη Βραζιλία έχουν ήδη αφανιστεί.

"Αυτό που συμβαίνει εδώ είναι ότι υπάρχει τρομερά πολύς χρυσός. Και φτωχοί άνθρωποι έρχονται από παντού για να τον βρουν", τονίζει ο Ραούλ Ράμος, ανθρακωρύχος που εργάζεται στην περιοχή εδώ και περισσότερα από 10 χρόνια.

Οι καταυλισμοί χιλιάδων παράνομων ανθρακωρύχων στην όχθη ποταμών έχουν μετατραπεί σε πραγματικά χωριά, περιοχές βίας και παρανομίας, όπου οι οίκοι ανοχής είναι σε άνθηση και όπου ξένοι και δημοσιογράφοι δεν είναι ευπρόσδεκτοι. Οι χρυσοθήρες εργάζονται νυχθημερόν εξορύσσοντας έως 400 γραμμάρια χρυσού ετησίως, σύμφωνα με τον Ραούλ Ράμος που αναφέρει ότι "οι εργάτες κερδίζουν περίπου 25.000 δολάρια ανά κιλό".

Στην περιοχή, υπάρχουν αποθέματα χρυσού αξίας περίπου 500 δισεκατομμυρίων δολαρίων, δηλαδή 15 φορές το εξωτερικό χρέος του Περού, σύμφωνα με μελέτη της περουβιανής εμπορικής σχολής ESAN.

Παρά τη ρύπανση, η περιοχή διατηρεί τη δυναμική του τουρισμού και δέχεται 100.000 ξένους επισκέπτες που προσελκύονται από τις προστατευόμενες περιοχές του Αμαζονίου, όπως το πάρκο Ταμποπάτα.

Οι παράνομοι χρυσοθήρες χρησιμοποιούν υδράργυρο για να δεσμεύσουν μικροσκοπικά σωματίδια και ψήγματα χρυσού σε βώλους. Ρίχνουν 30 με 40 τόνους υδραργύρου στα ποτάμια κάθε χρόνο, σύμφωνα με την κυβέρνηση, με αποτέλεσμα να μολύνουν το νερό και τα ψάρια.

Το Περού είναι η πέμπτη μεγαλύτερη παραγωγός χρυσού στον κόσμο. Όμως, σύμφωνα με τις αρχές, το 20% της παραγωγής της προέρχεται από παράνομα ορυχεία.

Για τον Ρόναλντ Κορβέρα, διευθυντή του Ινστιτούτου Ερευνών του τροπικού δάσους στον περουβιανό Αμαζόνιο, η φροντίδα της περιοχής για να συνέλθει από αυτόν τον οικολογικό εφιάλτη θα διαρκέσει "τουλάχιστον 40 χρόνια".

Σύμφωνα με τους επιστήμονες, τα δάση του Αμαζονίου απορροφούν περισσότερο διοξείδιο του άνθρακα απ' ό,τι απελευθερώνουν στην ατμόσφαιρα και περιορίζουν την υπερθέρμανση του πλανήτη. Γι' αυτό το κρίσιμο ζήτημα για το μέλλον του πλανήτη η διεθνής κοινότητα θα συναντηθεί από την 1η έως τις 12 Δεκεμβρίου στη Λίμα για την 20η ετήσια Διάσκεψη του ΟΗΕ για το κλίμα, πριν από τη Διάσκεψη στο Παρίσι το 2015.

Παρακαλούμε περιμένετε ...