«Δεν έπαψε ποτέ το συναίσθημα της έλλειψης από την απώλεια του πατέρα μου»
Με αφορμή τη συμμετοχή στη νέα σειρά «Μπλε ώρες» του ΣΚΑΪ, η Βάσια Παναγοπούλου παραχώρησε συνέντευξη στο περιοδικό ΟΚ! και τον δημοσιογράφο Γιώργο Πράσινο.
Η ηθοποιός μίλησε για τα παιδικά της χρόνια τόσο στη Μυτιλήνη όσο και στην Αθήνα, όπου ήρθε μαζί με τη μητέρα και την αδελφή της.
Βάσια, πως ήσουν ως παιδί;
Θα έλεγα πως η παιδική μου ηλικία είχε μπόλικη θλίψη. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Μυτιλήνη, εκεί έζησα μέχρι τα 10 μου χρόνια. Τότε πέθανε ο πατέρας μου και η μητέρα μου πήρε την απόφαση να μας πάει με την αδελφή μου και να έρθουμε στην Αθήνα. Ήταν τεράστια αλλαγή για εμάς.
Εκεί που ζούσαμε σε ένα νησί οικογενειακώς, ήρθαμε στην πρωτεύουσα οι τρεις μας. Εγκατασταθήκαμε στο Καλαμάκι, γιατί εκεί έμενε η αδελφή της μητέρας μου. Η μόνη μου παρηγοριά ήταν που έβλεπα τη θάλασσα, πολύ σημαντικό για εμένα. Αν συνοψίσω εκείνα τα χρόνια, θα έλεγα πως τα σημάδεψε η απουσία του πατέρα μου.
Και πως το διαχειρίστηκες;
Έχω την αίσθηση, κατόπιν εορτής, ότι έγινα ηθοποιός για αυτόν ακριβώς τον λόγο. Για να καλύψω την απουσία του πατέρα μου. Είχα περάσει στο Πάντειο Πανεπιστήμιο αλλά δεν πήγα ποτέ, γιατί αποφάσισα ότι ήθελα να κάνω κάτι άλλο, να μην αφιερωθώ σε αυτό που αγαπούσα. Αποφάσισα να γίνω ηθοποιός – προς απογοήτευση της μαμάς μου, φυσικά.
Η Δραματική Σχολή Θεοδοσιάδη, όπου πήγα, αλλά και το ότι μπήκα στο επάγγελμα, με βοήθησε πολύ να διαχειριστώ τα συναισθήματα μου. Αλλά αυτό το συναίσθημα της έλλειψης από την απώλεια του πατέρα μου δεν έπαψε ποτέ.
Δεν έχω ξεπεράσει αυτή την αίσθηση, είναι ένα κομμάτι μου μέσα που υπάρχει και πονάει. Τον αγαπούσα πολύ, τον θυμάμαι έντονα, έχω την εικόνα του και η απουσία του ήρθε σε μια ηλικία για μένα που δεν μπορούσε να εξηγηθεί με τη λογική.
