«Ήταν Αύγουστος του 1999. Δεν κοιμόμουν καθόλου. Κοιμόμουν μία ώρα και έπινα 23»
Για την σκοτεινή περίοδο της ζωής του με τον αλκοολισμό μίλησε ο Θοδωρής Αθερίδης στην εκπομπή «Στούντιο 4».
«Έχω κάνει πολλά πράγματα στη ζωή μου που μένω με το στόμα ανοιχτό και εγώ ο ίδιος. Όπως αυτό, το παιδί, το αλκοόλ. Και πώς μπήκα και πώς βγήκα. Με όλα έχω μείνει με το στόμα ανοιχτό. Τις περισσότερες φορές γίνεται για λόγους αυτοθεραπείας. Όπως όταν διψάς για να πιεις νερό. Στο αλκοόλ πηγαίνεις από το άγχος. Στην κοκαΐνη πηγαίνεις από την κατάθλιψη, στην ηρωίνη πηγαίνεις από το τραύμα, από τον πόνο. Ο οργανισμός σου ζητάει τη θεραπεία του», είπε αρχικά ο έμπειρος ηθοποιός και πρόσθεσε:
«Ένας άνθρωπος που έχει την ίδια ποσότητα άγχους με κάποιον άλλον, μπορεί να μην έχει βρει έναν τρόπο να χαλαρώνει. Αν δεν χαλαρώνεις, από κάπου πρέπει να χαλαρώσεις. Υπάρχει ένα ερέθισμα που στο δημιουργεί και μετά το ίδιο το άγχος είναι σπιράλ. Μια περιδίνηση. Πρέπει να αλλάξει η φορά του για να βγεις προς τα έξω».
Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν η αναφορά του στη στιγμή που συνειδητοποίησε πως η πορεία του δεν μπορούσε να συνεχιστεί.
«Η απελπισία. Είναι όταν βυθίζεσαι, βυθίζεσαι, βυθίζεσαι, δεν μπορείς να κάνεις κάτι, βυθίζεσαι. Αν πατήσεις τον πάτο και σπρώξεις με όλη σου τη δύναμη, μπορεί να ‘ρθει και η άνωση», είπε.
Η πιο αποκαλυπτική στιγμή της συνέντευξης ήρθε όταν μίλησε για την απόφαση να κόψει οριστικά το αλκοόλ.
«Τη μέρα που κατάλαβα ότι θα πεθάνω. Ότι δεν πάει κάπου αυτό, αυτό μόνο εκεί οδηγεί. Ήταν Αύγουστος του 1999. Δεν κοιμόμουν καθόλου. Κοιμόμουν μία ώρα και έπινα 23. Επτά Σεπτεμβρίου είναι η πρώτη μέρα που δεν ήπια. Στις 7 ξύπνησα χωρίς να πονάω. Έγινε ο σεισμός. Ήταν η πρώτη φορά που μέχρι τις 3 το μεσημέρι δεν είχα πιει. Και επειδή βλέπω σύμβολα παντού, νόμιζα ότι ο σεισμός αντικατόπτριζε αυτό που συνέβαινε μέσα μου. Πίστευα ότι εγώ τον δημιούργησα. Ήμουν σίγουρος», είπε χαρακτηριστικά.
Κλείνοντας, αναφέρθηκε στην αλλόκοτη αντίδρασή του εκείνη τη στιγμή, την οποία αργότερα συνέδεσε με παλαιότερα τραυματικά βιώματα.
«Έφυγα πρώτος από τη σχολή, άφησα όλα τα παιδιά μέσα. Δεν είχα καμία σκέψη, ήταν αντανακλαστική η αντίδραση. Μετά άκουσα ψυχολόγους να λένε ότι όταν σε έναν σεισμό φέρεσαι αλλόκοτα ως ενήλικος, συνήθως ξυπνά κάποιο παλιότερο τραύμα», κατέληξε.
