«Είμαι και τσογλάνι μερικές φορές»
Η Χάρις Αλεξίου παραχώρησε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στο περιοδικό «Antivirus», όπου απάντησε, μεταξύ άλλων, και για την απόφαση της να αποσυρθεί από το τραγούδι.
«Η πραγματικότητα είναι πως δε μπορώ να τραγουδήσω. Αυτό όμως δε σημαίνει πως δε μπορώ να κάνω κάτι άλλο» είπε αρχικά η Χάρις Αλεξίου.
Η Χάρις Αλεξίου πρόσθεσε στη συνέχεια: «Το πάλεψα για να κρατηθώ σε αυτό. Όμως είχα και την τύχη να αγκαλιαστώ από τους ανθρώπους της υποκριτικής.
Δεν είναι ότι δε στενοχωρήθηκα για τη φωνή μου, ότι δεν πένθησα και προφανώς δεν είναι απλό πράγμα για μένα, μετά από 50 χρόνια, να μη μπορώ να τραγουδήσω. Ξέρω όμως, πως η Χαρούλα τόσα χρόνια τραγουδούσε καλά».
Αποσπάσματα της συνέντευξης της σπουδαίας ερμηνεύτριας προβλήθηκαν στην εκπομπή «Ραντεβού το ΣΚ»
Η μετακόμιση στην πρωτεύουσα κατά την παιδική της ηλικία αποτέλεσε σημείο καμπής για τη μετέπειτα πορεία της. «Ήρθα στην Αθήνα 8 ετών. Ξεριζωθήκαμε. Βαριά λέξη, αλλά στην ουσία ναι. Φύγαμε από το πατρικό μου στη Θήβα. Αρρώστησε ο μπαμπάς μου. Η μητέρα μου αναγκάστηκε από εκεί που ήταν μία νοικοκυρά στο σπίτι της, να βγει να εργαστεί και να μας φέρει στην Αθήνα. Έτσι μπήκαμε πολύ γρήγορα στη ζωή της πόλης και στην αγριάδα της. Μακριά από τις ασφάλειές μας, από τους συγγενείς μας, από το σόι, αλλά και από τον έλεγχό του», περιγράφει η ίδια για τα πρώτα εκείνα δύσκολα χρόνια.
Το οικογενειακό της περιβάλλον, πάντως, έδειχνε διαρκή ανησυχία για την προσωπική της εξέλιξη, με τη μητέρα της να θέτει αυστηρά όρια καθώς επιθυμούσε να βλέπει ένα «καλό κορίτσι», κάτι που τελικά λειτούργησε περιοριστικά για την ίδια.
Όταν η κουβέντα στράφηκε στο κομμάτι των συναισθημάτων, η Χάρις Αλεξίου δεν έκρυψε ότι το συγκεκριμένο συναίσθημα παραμένει ζωντανό μέσα της, καθορίζοντας τη στάση της απέναντι στα πράγματα.
«Απόλυτο. Θα έλεγα πως ήμουν πολύ ερωτιάρα. Ερωτευόμουν πάρα πολύ και πολύ δυνατά. Μπορούσα να σκάσω, να εκραγώ από τον έρωτα. Και πόσο ωραίο είναι που παντρεύτηκα από έρωτα. Τον άνθρωπο που είχα ερωτευτεί. Γιατί ο έρωτας είναι μία ανάγκη για κάτι που δεν τελειώνει ποτέ. Ακόμη παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στη ζωή μου», εξομολογήθηκε.
Στο ερώτημα για το αν το συγκεκριμένο πάθος αποτελεί τη βασική πηγή για την καλλιτεχνική δημιουργία, η απάντησή της ήταν σαφής: «Δεν ξέρω, αυτό που ξέρω είναι ότι κρατάει τον άνθρωπο ζωντανό, μαλακό, υγρό. Στεγνώνει ο άνθρωπος χωρίς τον έρωτα. Μπορείς να ερωτεύεσαι τα πάντα. Με πράγματα, με καταστάσεις. Σημασία έχει να υπάρχει ο έρωτας στη ζωή σου, γιατί ο έρωτας είναι ομορφιά, φέρνει τη γέννηση του ωραίου. Κι εγώ θέλω να γεννιούνται ωραία πράγματα για να μπορώ να τα ερωτεύομαι».
Πώς βλέπει όμως η ίδια τον εαυτό της σήμερα και με ποιους όρους αυτοπροσδιορίζεται; Η απάντησή της αναδεικνύει μια σύνθετη και πολύπλευρη γυναίκα που δεν χωρά σε καλούπια.
«Θα έλεγα ότι είμαι μάνα. Μου αρέσει να είμαι μάνα για πολλούς. Έχω έναν γιο αλλά αισθάνομαι ότι έχω πολλά παιδιά και υπάρχουν πολλά παιδιά που με λένε μάνα. Το έχω αυτό της μάνας, με τα καλά της και με τα κακά της. Το "ζακέτα να πάρεις" το λέω. Μάνα που θέλει να είναι ερωτευμένη, φίλη, αδερφή. Και είμαι και τσογλάνι μερικές φορές. Γιατί την ώρα που μου τη βαράει, μου αρέσει να σηκώνομαι και να κάνω το δικό μου, αυτό που δεν έκανα στη μάνα μου», κατέληξε η κ. Αλεξίου.
