«Δύο ώρες ήταν αρκετές να καεί όλο», είπε για το σπίτι του στο Πόρτο Γερμενό
Την καρδιά του άνοικε ο Τάσος Χαλκιάς, μιλώντας στο «Studio στις 3» και στον Κωνσταντίνο Κούρο για την φωτιά που κατέστρεψε το σπίτι του στο Πόρτο Γερμενό.
«Δεν είμαι εγώ το κεντρικό πρόσωπο στην πυρκαγιά αυτή. Είναι 200 σπίτια συνανθρώπων που κάηκαν. Στο σπίτι αυτό δεν κάηκαν ντουβάρια, κάηκαν αναμνήσεις, κάηκε πνευματική μου εργασία 45 ετών, και εμένα και της γυναίκας μου και των παιδιών μου. Πίνακες ζωγραφικής που είχα. Δεν είναι η αξία όμως των πραγμάτων», είπε αρχικά π Τάσος Χαλκιάς και συνέχισε:
«Δεν είμαι ο μόνος που το έπαθε. Είναι πολλοί άνθρωποι και είναι κάθε χρόνο πολλοί άνθρωποι που παθαίνουν ανάλογες ζημιές, ατυχήματα ή όπως αλλιώς μπορεί να τα πει κανείς, με αποκορύφωμα βέβαια αυτό που έγινε στο Μάτι πριν από οκτώ χρόνια. Γιατί να μην ξεχνάμε. Νιώθω πάρα πολύ άσχημα όταν εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μου έχουν πάθει το ανάλογο πλήγμα, να μιλάω εγώ για το σπίτι μου. Γι’ αυτό το γυρίζω την κουβέντα, ότι μιλάω για λογαριασμό όλων».
Για την αντιμετώπιση της πυρκαγιάς ανέφερε: «Γνωρίζαμε το πώς πνέουν οι άνεμοι. Ξέραμε ότι θα κρατήσουν μέρες και το περιμέναμε. Δύο ώρες κάηκε το Πόρτο Γερμενό. Δύο ώρες ήταν αρκετές να καεί όλο».
«Όταν πήγαμε οργανωμένα με βυτία, πήραμε και αγρότες μαζί μας με βυτία πίσω στα αγροτικά τους, για να πάμε κάτω να βοηθήσουμε να μην καούν τα σπίτια μας, δεν μας επέτρεψε κανένας να περάσουμε. Για την ασφάλειά μας», πρόσθεσε ο Τάσος Χαλκιάς.
«Ναι, υπάρχει πρόβλημα με το κράτος, με τον τρόπο που το κράτος διαχειρίζεται αυτά τα φαινόμενα, αυτές τις καταστροφές, οι οποίες είναι μεγάλες πια, πολύ μεγάλες. Τέσσερις φωτιές έχω αντιμετωπίσει εδώ και 20 χρόνια. Τέσσερις πολύ κοντά, μέσα στα σπίτια, και ό,τι μπορέσαμε κάναμε. Δεν νικιέται αυτό το χάλι ενός ανέμου ακατάσχετου. Δεν λέω ότι το φαινόμενο δεν ήταν φοβερό. Πραγματικά ήταν φοβερό. Όμως πρέπει να είσαι έτοιμος να τα αντιμετωπίσεις».
Για την επόμενη ημέρα σημείωσε: «Στάση αναμονής απέναντι στις αιτήσεις που έχουμε κάνει προς την κρατική μηχανή για τη βοήθεια που περιμένουμε και μέχρι να διεκπεραιωθούν τα γραφειοκρατικά ζητήματα. Θα δούμε τι βοηθήματα θα φτάσουν στα χέρια μας τελικά».
«Περνούσα ατέλειωτα Σαββατοκύριακα, ατέλειωτες νύχτες. 55 χρόνια ήμουν εκεί και θα είμαι ακόμα, με την προσπάθεια να μπορέσω να το ξανακάνω. Όχι αυτό που είχα. Ένα σπίτι που χτίζεται σε 50 χρόνια δεν μπορεί να το φτιάξεις ούτε σε πέντε χρόνια ούτε με πέντε χιλιάρικα», εξομολογήθηκε και πρόσθεσε: «Κάθε μέρα πάω. Πάω κάθε μέρα με την κρυφή ελπίδα μήπως βρω μέσα στα χαλάσματα κάτι που έχει μείνει όρθιο, αλλά είναι εκπληκτικό ότι δεν έχει μείνει τίποτα».
«Υπάρχει μια φράση η οποία τα λύνει όλα τα ζητήματα. Υπάρχουν και χειρότερα. Το χειρότερο ποιο θα ήταν; Να ήμουν με την οικογένειά μου μέσα, να μην μπορούσα να φύγω και να καώ. Τέλος, το απόλυτο τίποτα. Εντάξει, δεν έγινε αυτό. Άρα υπάρχουν και χειρότερα. Δεν θέλουμε πλερέζες. Δεν έχω ανάγκη από παρηγοριά. Ούτε είχα ποτέ. Είμαι σαν τα σκυλιά που πέφτουν κάτω και σηκώνονται μόνα τους και κάνουν τα βήματά τους πάλι», είπε κλείνοντας.
