Τάσος Κουράκης: Ο αναπληρωτής υπουργός Παιδείας είναι και ποιητής

Ο νέος αναπληρωτής υπουργός Παιδείας, έχει εκδώσει αρκετές ποιητικές συλλογές. Με στίχους όπως: 

"Εγώ σκυφτός -καθώς μπρούμυτα-
δαχτυλοαφώ το σώμα της στη μαύρη κάμαρη

Λευκό μπαστούνι ο φαλλός μου
χτυπάει την πόρτα του
αμετάκλητου"

Ο γιατρός, καθηγητής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και εσχάτως αναπληρωτής υπουργός Παιδείας έχει έντονη εκδοτική δραστηριότητα στον ελάχιστο χρόνο που του απομένει στο περιθώριο των πολιτικών και ακαδημαϊκών του καθηκόντων.

Ακολουθεί ένα μικρό δείγμα της συγγραφικής του δραστηριότητας. Σημειώνουμε ότι το σύνολό της βρίσκεται αναρτημένο στον προσωπικό του ιστότοπο

Δαχτυλομπογιές

Εγώ σκυφτός -καθώς μπρούμυτα-
δαχτυλοαφώ το σώμα της στη μαύρη κάμαρη

Λευκό μπαστούνι ο φαλλός μου
χτυπάει την πόρτα του
αμετάκλητου

Τυφλώνομαι από το φως του

Ορώ

Της γραφής

Η μελάνη που τοξεύει τις λέξεις δεν θα συναντηθεί ποτέ με τα υγρά του
κολποφαλλού. Κι όμως και τα δύο στοχεύουν στο φθαρτό.

Της θέωσης

Αυτό πια δεν είναι λόγος

είναι βιωματική σύλληψη
σε σπηλιά της Πάτμου

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ

Δεν ήταν το ερωτικό
κείνη τη στιγμή
ήταν το ι ε ρ ω τ ι κ ό ν

Το ταξίδι            

Η απόσταση μας φέρνει πιο κοντά
Ίσως γιατί τώρα φοβάμαι περισσότερο
 
Όταν είμαι κοντά σου σε ελέγχει
η απουσία μου
 
Στα όνειρά σου έχω ενοικιοστάσιο
 

Η απαγόρευση μην κλαις

Δε γνώριζε
Κυρίως δεν
έμαθε να γνωρίζει
 Η επιθυμία μάθηση σκάλωσε
 στο κάγκελο της πατρικής
 απαγόρευσης μην κλαις
 
Το φουστάνι της εφηβείας
τελευταίο μοντέλο Παρισινής
αισθητικής
όλο κι όλο η ούγια των πτυχίων
 
Το εμπριμέ των τριαντάφυλλων
απόν
απών κι ο στεναγμός
Θαμώνες άλλων ονείρων γκαρνταρόμπα
 
Και τα κουμπιά της λαθραίας
συνεύρεσης
απόντα κι αυτά…
 
Επιχωματώσεις χρωμάτων χρόνια μετά
το κλάμα των παιδιών
                      τα πρώτα γενέθλια
                                             τα πρώτα σχολεία
ρεκτιφιέ ατελέσφορης ημιτέλειας
Ο επόμενος μαθητής παρακαλώ και π ρ ο π α ν τ ό ς
ν α κ λ α ί ε ι 

Οι ρόγες

Ένα τσαμπί
στιγμών με πάθη
Στο κοτσάνι
του Ζώου
που βρυχάται
που ζεύεται
που δε νογά
 
Μόνον οι ρόγες
μεστές οπού
γλυκού
εξαγνιστικού
 
Κρασί του ΄88 του ΄92 του ΄95
ήταν της καλής χρονιάς
για Σένα
 
…Οι άλλοι τρυγήσανε
σ’άλλα περβόλια
σ’ άλλες ηλιοφόρες
πλαγιές 
 
Ο καθείς με
τη χρονιά του
τους χυμούς
και τα κοτσάνια