Τσεκλένης: Σχεδιαστές μεγάλωσαν σε μπούτια ή ντεκολτέ παρουσιαστριών

συνέντευξη στο Γιώργο Λαμπίρη, φωτογραφίες: Γιάννης Κέμμος

Ο Γιάννης Τσεκλένης μπήκε από πολύ μικρή ηλικία στο χώρο της μόδας. Οσμίστηκε τα υφάσματα από πιτσιρίκι, όταν μπήκε στην εταιρεία υφασμάτων του πατέρα του.

Οραματίστηκε και προσπάθησε αρκετά χρόνια για τη δημιουργία μονάδας παραγωγής στην Ελλάδα με στόχο τις επώνυμες ελληνικές εξαγωγές.

"Κατέκτησε" τον Ωνάση και σχεδίασε τις στολές της Ολυμπιακής το 1971, 'εκτοπίζοντας' τον διάσημο Γάλλο σχεδιαστή, Pierre Cardin.

Πέτυχε να πωλούνται οι δημιουργίες του σε τουλάχιστον 30 χώρες σε όλο τον κόσμο.

Παντρεύτηκε το μοντέλο του, Έφη Μελά, και σήμερα μετρούν 50 χρόνια κοινού βίου. Όπως λέει, "η Έφη ήταν εκείνη που κράτησε τη σχέση, εγώ ήμουν το τρεχαντήρι που ήθελε να φεύγει".

Ο Τσεκλένης ήταν εκείνος, ο οποίος κατέκτησε μια θέση στη ντουλάπα χιλιάδων γυναικών, ανδρών και παιδιών, ξεπερνώντας τα ελληνικά σύνορα.

Η υπογραφή του φιγουράρισε σε ξεχωριστές συλλογές λευκών ειδών, πλακιδίων τοίχου - δαπέδου, αποσκευών, υφασμάτων εσωτερικού χώρου, ένδυση προσωπικού εταιριών και οργανισμών, αλλά και στο εσωτερικό αυτοκινήτων και αεροσκαφών.

Τα τελευταία χρόνια καταπιάνεται με τον σχεδιασμό και την καλλιτεχνική επιμέλεια ξεχωριστών οικιστικών συνόλων και πολυτελών ξενοδοχειακών μονάδων.

Μεταξύ άλλων σχεδίασε τα νέα λεωφορεία και τρόλεϊ της Αθήνας καθώς και όλα τα τρένα της χώρας.

Το 1965 το δίδυμο Τσεκλένης-Κρίτσας (ο συνέταιρός του) κατέκτησε την Αμερική, κάνοντας ένα μεγάλο οpening με τη συλλογή «Κύματα».

Μάλιστα, η Elizabeth Graham της Elizabeth Arden έστειλε γράμμα για να αγοράσει τη συλλογή, και οι Αμερικανοί της Puritan Fashion Corporation επένδυσαν πάνω από 1.000.000 δολάρια για να δημιουργήσουν μαζί την καμπάνια Greek Fashion Odyssey.

Τι άλλο να πει κανείς όμως για τον Γιάννη Τσεκλένη; Οι λέξεις αμέτρητες, καλύτερα όμως μπορεί να τις βάλει σε τάξη μόνο ο ίδιος…

Το πρώτο μέρος της συνέντευξης του Γιάννη Τσεκλένη στο news.gr:

Κύριε Τσεκλένη, σε παλαιότερη συνέντευξή σας ότι «η Αθήνα είναι η πιο άσχημη πόλη του κόσμου». Τι θα έπρεπε να αλλάξει στην πρωτεύουσα;

Για την ακρίβεια είναι η ασχημότερη πρωτεύουσα του πολιτισμένου κόσμου. Δεν θα ήθελα να την αλλάξω. Θα ήθελα να τη γκρεμίσω και να την ξαναφτιάξω όπως ήταν μέχρι το '30, το '40, το '50 που ενέσκηψαν οι βλάχοι, οι αμόρφωτοι από την επαρχεία στην Αθήνα, και αιτιολόγησαν την καταστροφή της πόλης για να δώσουν δουλειά στην εσωτερική μετανάστευση. 

Ένα ψέμα αισχρό, γιατί την Αττική, την οποία έχτισαν, μπορούσε να τη φτιάξει ο καθένας. Κι όμως μπορούσαν να πάρουν από το Κολωνάκι  μέχρι τους αρχαιολογικούς χώρους και την περιοχή του Ψυρρή, καθώς και ολόκληρο το Μεταξουργείο, να το σώσουν και να το αναπλάσουν. Αν όλοι έκαναν αυτό που έκανα εγώ, σώζοντας ένα πανέμορφο νεοκλασικό στο Μεταξουργείο, για εμπορική εκμετάλλευση μεν, με σεβασμό δε, τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά σήμερα.

Αυτή τη στιγμή είμαστε η μόνη ευρωπαϊκή πόλη χωρίς χαρακτήρα. Η Πλάκα είναι η μόνη που σώθηκε γιατί βρίσκεται δίπλα στην Ακρόπολη.

Αν δείτε μία αεροφωτογραφία του 1932 και παρατηρησετε το Σύνταγμα ή τη Σταδίου, θα έχετε μπροστά σας μία ευρωπαϊκή πόλη, η οποία ουδεμία σχέση έχει με το σήμερα.

"Άθλιο τσιμεντάρισμα, προέκυπτε από το φαλλικό σύνδρομο του κάθε αρχιτέκτονα"

Το άθλιο και άρρυθμο τσιμεντάρισμα, που προέκυπτε ανάλογα με το φαλλικό σύνδρομο που διακατείχε τον κάθε αρχιτέκτονα.

Δεν έχουν συμβεί πουθενά αλλού αυτά τα πράγματα, στον δυτικό πολιτισμό που υποτίθεται ότι ανήκουμε ή μας πήγαν.  Καλύτερα να είχαμε μείνει άγριοι , δεν θα είχαμε κάνει τίποτα από αυτά.

Ο γέρος ο Καραμανλής στηριζόταν από 50 – 100 οικογένειες. Αυτές οι οικογένειες αρέσκονταν στην ιδέα της αντιπαροχής, έδωσαν τα σπίτια τους και φτιάχτηκε ο νόμος ‘κοστούμι’. Κάποτε ο μακαρίτης ο Γκέρτσος, ένας από τους υποστηρικτές του Καραμανλή, μου είχε πει: ‘Τι έγκλημα κάναμε; Είχαμε στην Πατριάρχου Ιωακείμ το πατρικό μας με προκήπιο και παραστάδες, πανέμορφο, νεοκλασικό και το γκρεμίσαμε για να πάρουμε τρεις ορόφους αντιπαροχή’

Αλλά και ο Τύπος στην Ελλάδα το αγκάλιασε όλο αυτό. Ο αμόρφωτος Τύπος της εποχής. Ξέρω ανθρώπους που θέλουν να χαρακτηρίσουν διατηρητέα, κτίρια χτισμένα στη δεκαετία του ’60. Αυτά τα εκτρώματα. Και δεν κατακρίνω την αρχιτεκτονική, αλλά το ταίριασμα. Οι αρχιτέκτονες φταίνε που δέχτηκαν να το κάνουν και δεν σήκωσαν μια σημαία να πουν ‘όχι’

Δεν μπορώ βέβαια να πω ότι το υπουργείο Εξωτερικών του Βικέλα είναι άσχημο.  Ούτε για τα κτίρια του Στάικου μπορώ να πω ότι δεν είναι καταπληκτικά. Δεν έδεσαν όμως με το ρυθμό της πόλης. Παράδειγμα, η πλατεία Καραμανλάκη στα Πατήσια. Αν πάει εκεί κάποιος και γκρεμίσει κάτι από τον ομοειδή αυτό οικισμό , χτίζοντας μια πολυκατοικία στη θέση του, κατέστρεψε τα πάντα.

"Η νεοκλασική αρχιτεκτονική ήρθε "φτωχομπινέδική" στην Ελλάδα, δεν παύει όμως να είναι πάρα πολύ ωραία"

Βέβαια και η νεοκλασική αρχιτεκτονική, «φτωχομπινέδικη» ήρθε στην Ελλάδα, γιατί δεν έχει καμία σχέση με τα κτίρια των Αυστριακών ή των Γερμανών, δεν παύει όμως να είναι πάρα πολύ ωραία.

Τα σχέδια του Χάνσεν για την πλατεία Συντάγματος ήταν να γίνουν όλα τα κτίρια όπως η Μεγάλη Βρετανία. Τελικά όμως διαβρώθηκε ο χαρακτήρας που πήγε να δοθεί στο πιο κεντρικό σημείο της πόλης.

Πώς βλέπετε σήμερα το τοπίο στην ελληνική μόδα, μέσα στην Ελλάδα της κρίσης;

Η Ελλάδα δεν έπαψε ποτέ να έχει μεγάλα ταλέντα. Και στη μόδα, παρότι το τοπίο ήταν μισόξερο, μισοκακόμοιρο. Από την εποχή που γύρισε το φύλλο του ’60 προς το ’70, μετά από μένα, εμφανίστηκαν πάρα πολλά ταλέντα, τα οποία πήραν το θάρρος να εκφραστούν. Δεν υπήρξαν όμως στρατηγικές για να τους βοηθήσουν, να κάνουν branding και να αποκτήσουν καλό marketing, για να πετύχουν την αναγνώριση στο διεθνή χώρο.

"Μπροστά στους χειρισμούς ανεπάγγελτων και αμόρφωτων ιθυνόντων, κατέρρευσε όλη η κλωστοϋφαντουργία"

Μπροστά στους χειρισμούς τον ανεπάγγελτων και αμόρφωτων ιθυνόντων, κατέρρευσε όλη η κλωστοϋφαντουργία και το έτοιμο ένδυμα. Δεν κατέρρευσε μόνο, αλλά το άφησαν να αναπτύσσεται ως φασονάδικο. Η Ελλάδα το 1988 έγινε η 12η εξαγωγική δύναμη στα έτοιμα ενδύματα και τα κλωστοϋφαντουργικά στον κόσμο. Η Ελλάδίτσα η τόσο μικρή πληθυσμικά. Αυτό κάτι σήμαινε. Είχαμε μία πολύ μοντέρνα πλεκτοβιομηχανία, αναπτυγμένη πρόσφατα, αλλά και πολύ ταλέντο το οποίο δεν άφησαν να αναπτυχθεί.  Ερχόταν ο Γερμανός έδινε υφάσματα κοπής ή έπαιρνε ύφασμα από την Ελλάδα και έδινε εντολές για το πώς θα φτιάξουμε και τι θα φτιάξουμε. Η κατάρα του υπεργολάβου είναι ότι γίνεται “price taker”. Ενώ η δόξα αυτού που δημιουργεί και φτιάχνει brand, είναι αυτή του “price maker”.

Αν για παράδειγμα οι κάψουλες καφέ της μεγάλης εταιρείας, που μόλις ήπιαμε ακριβύνουν κατά μισό ευρώ η μία, θα την αγοράσουμε ούτως ή άλλως. Ενώ αν τις κάψουλες εμπορεύεται ένας «φτωχομπινές», θα τις θεωρήσουμε ακριβές και δεν θα τις αγοράσουμε ποτέ. Αυτό είναι ότι ακριβώς συνέβη στην Ελλάδα. Δεν έχουμε ούτε υποδομές, ούτε φυσικά βιομηχανία ενδυμάτων για να τις στηρίξει. Ό,τι γίνεται τώρα φτιάχνεται σε χώρες των Βαλκανίων με φθηνά εργατικά χέρια. Το μόνο καλό είναι πια, ότι μπορεί κάποιος να κάθεται στον Παρνασσό και να σχεδιάζει από εκεί. Να δημιουργεί, να φωτογραφίζει και να πουλάει. Αυτό είναι το μέλλον. Σε αυτό το μέλλον πιστεύω ότι θα αναπτυχθούν οι Έλληνες.

Έχουμε αυτή τη στιγμή καμία δεκαπενταριά φίρμες πολύ ικανές στην Ελλάδα. Άλλωστε, η κρίση σημαίνει ευκαιρία, όπως λένε οι Κινέζοι. «Κρίση» στα κινέζικα θα πει ευκαιρία.

Πρόσφατα έστειλα ευχές στους ‘φίλους’ μου στο facebook, λέγοντάς τους ότι «το ρόδο και ο όμορφος ανθός γεννιούνται μες στ’ αγκάθι».

Ξεχωρίζετε κάποιους;

Βεβαίως. Τους παρακολουθώ από επαγγελματική διαστροφή. Επειδή κατακρεουργήθηκα και καταστράφηκα, προσπαθώντας να φτιάξω έναν πυρήνα Ελλήνων σχεδιαστών, ξέρω καλά τι σημαίνει ταλέντο που δεν αναγνωρίζεται. Το έχω θεωρήσει μάλιστα προσωπική μου αποτυχία, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έχω δίκιο, το γεγονός ότι  δεν μπόρεσα να τους παρασύρω όλους αυτούς στο διεθνή χώρο. Να μην έχουμε ανάγκη, για να επιβιώσει μία επιχειρησούλα ελληνική, να κολλάει ιταλική κατάληξη στην επωνυμία.

"Την Artisti Italiani την έκαναν ο Καλπούζος και ο Μπακαρός στην Κυψέλη και τα κορόιδα νόμιζα ότι αγοράζουν ιταλικά προϊόντα"

Την Artisti Italiani για παράδειγμα την έκαναν ο Καλπούζος και ο Μπακαρός στην Κυψέλη. Και έβαλαν τον τίτλο για τα κορόιδα τους ξενομανείς καταναλωτές, οι οποίοι νόμιζαν ότι αγοράζουν ιταλικά προϊόντα. Άλλος κάνει διαφήμιση και λέει «Via τάδε». Ποια via ρε; Βία στο μυαλό σου!

"Αν η Λουκία είχε γεννηθεί Γαλλίδα, θα ήταν μεγαλύτερη από τη Sonia Rykiel"

Για να πούμε και ονόματα, τα οποία δεν είναι εκμεταλλεύσιμα, είναι όμως σπουδαία ονόματα που κάνουν πολύ καλή δουλειά, θα ξεκινήσω από την Λουκία. Αν είχε την τύχη να μην γεννηθεί Ελληνίδα, και είχε γεννηθεί Γαλλίδα, θα ήταν μεγαλύτερη από τη Sonia Rykiel ή άλλα αντίστοιχα όνόματα.

Επίσης οι Deux Hommes είναι πολύ δυνατοί σχεδιαστές, αλλά είναι άτολμοι ως προς το να κάνουν βήματα στο εξωτερικό. Έκατσαν εδώ και βολεύονται με τη συνοικιακή πελατεία.

Έχουμε τον Γιώργο Ελευθεριάδη, ο οποίος ξανοίγεται στο εξωτερικό και είναι μεγάλο ταλέντο.

Επίσης, ο Άγγελος Μπράτης, ο οποίος με έξυπνη στρατηγική «μπήκε» στο Palazzo Armani και τον αποθέωσαν οι Ευρωπαίοι, οι Εγγλέζοι, οι Αμερικάνοι.

Ακόμα, ο Βασίλης ο Ζούλιας, ο οποίος είναι ένα φαινόμενο. Δεν ήταν σχεδιαστής ποτέ του, αλλά συντάκτης μόδας. Κάλυψε μόδα για τη «Γυναίκα» και άλλα περιοδικά στη δεκαετία του ’90, σε βαθμό που έμαθε τόσο καλά την παγκόσμια μόδα, ώστε να κάνει αυτή τη στιγμή κινήσεις σε διεθνές επίπεδο. Τον ζηλεύω. Κάθε φορά που βλέπω τις φωτογραφίες που ανεβάζει του δίνω συγχαρητήρια, γιατί βλέποντας τη συλλογή του ολοκληρωμένη, νομίζεις ότι είναι σχεδιασμένη στο Παρίσι. Μιλάμε για τόσο ολοκληρωμένη δουλειά. Και χωρίς αντιγραφές. Είναι τόσο έξυπνος που δεν αντιγράφει τίποτα.

"Σχεδιαστές μεγάλωσαν στα μπούτια και τα ντεκολτέ παρουσιαστριών"

Αντιθέτως δεν αναγνωρίζω κάτι «κουρέλες», που παρίσταναν επί δεκαετίες τους σχεδιαστές και δεν έχουν πετύχει τίποτα.

Αυτούς τους κατέστρεψε η ελληνική τηλεόραση. Αναπτύχθηκαν στα μπούτια και τα ντεκολτέ των παρουσιαστριών της τηλεόρασης!

Εκεί αναπτύχθηκαν και αυτοκαταστράφηκαν σχεδιαστές που νόμιζαν ότι είναι «παγκόσμιοι».

Για να επιστρέψουμε όμως σε αυτά που λέγαμε, δεν θα πρέπει να ξεχάσω την Ορσαλία Παρθένη, την οποία θαυμάζω, αλλά και την πολύ νέα επιχείρηση Zeus + Dione. Το δημιουργικό μέρος ανήκει σε μία πολύ νέα σχεδιάστρια τη Λυδία Βουσβούνη. Το επιχειρηματικό μέρος και η ιδέα ανήκει στη Μαρέβα Γκραμπόφσκι (σύζυγος του Κυριάκου Μητσοτάκη) και τη Δήμητρα Κολοτούρα.

Οι γυναίκες αυτές βρίσκονται μέσα στα μεγαλύτερα δίκτυα πωλήσεων παγκοσμίως με τη φίρμα που έχουν ιδρύσει.

Οι στολές σας διαδέχτηκαν εκείνες του PierreCardin στην Ολυμπιακή. Πώς έγινε η προσέγγιση από τον Ωνάση;

Με τον Ωνάση είχαμε ουσιαστικά τρεις μεγάλες γνωριμίες πριν καταλήξουμε σε επαγγελματική συνεργασία για τις στολές τις Ολυμπιακής. Εγώ ήμουν λίγο «κοινωνικός γάτος» από μικρός.

Έτσι λοιπόν σε μια δεξίωση στο γκολφ της Γλυφάδας μου είπαν: ‘Έλα να σου γνωρίσουμε τον Ωνάση’. Εγώ ταλέντο της εποχής κι εκείνος μεγάλος και τρανός. Εκεί γίνεται η πρώτη γνωριμία.

Τρία χρόνια μετά αφού κάνουμε ένα μεγάλο opening με τον Κρίτσα, ο οποίος πάτησε στα υφάσματά μου και κάναμε το «μπαμ» στη Νέα Υόρκη, ακολουθεί το συμβόλαιο με μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες της Αμερικής την Puritan Fashions με τζίρο 200.000.000 δολάρια. Αυτοί ονομάζουν εμένα και τον Κρίτσα “Gods of international couture”. Μας αναθέτουν λοιπόν μία συλλογή. Αφού υπογράφουμε το συμβόλαιο, εκείνοι κάνουν μία πολύ μεγάλη εκδήλωση,  με την Ελλάδα να γίνεται «πολύ της μόδας» τη δεκαετία του ’60. Διοργανώνουν το “Greek Fasion Odyssey” και γίνεται μία καμπάνια, όπου θέλουν να «παίξει» και η Ολυμπιακή και να κάνουν διαφημίσεις σε περιοδικά όλου του κόσμου με τη μόδα που έμαθαν από εμάς. Αυτοί είχαν φανταστείτε πάνω από 40.000 μαγαζιά που πουλούσαν. Έτσι τα ρούχα μας, θα είχαν το σήμα “Greek Fashion Odyssey”, θυμίζοντας Ελλάδα.

Πώς προσέγγισε τον Ωνάση...

Το βράδυ που παρουσιάσαμε στον  υπεύθυνο δημοσίων σχέσεων και τον διαφημιστή της Puritan, οι οποίοι ήρθαν στην Ελλάδα, τους πήγαμε για να διασκεδάσουν στο Stock Club, στην οδό Νικοδήμου και Φιλελλήνων. Το πιο μοδάτο κλαμπ της εποχής.

Ο Κρίτσας, «κοσμικόγατος» και αυτός, είχε φέρει στο τραπέζι τον Παπαμιχαήλ, τη Βουγιουκλάκη, και καμιά τριανταριά άτομα. Κάποια στιγμή η γυναίκα μου, η Έφη, με σκουντάει. ‘Για κοίτα πίσω σου’, μου λέει. Σε ένα τραπεζάκι ο Ωνάσης με τον Κόκκα και το Μινωτή σαν να συνωμοτούσαν να αλλάξουν κυβέρνηση. Μιλούσαν για γκόμενες; Ποιος ξέρει…

‘Περίμενε να δεις τι θα γίνει’, λέω αμέσως. Σηκώνομαι και πάω πάνω από τον Ωνάση. Σκύβω και του λέω: ‘Κύριε Ωνάση καλησπέρα. Με συγχωρείτε που σας διακόπτω. Δεν με θυμάστε, γνωριστήκαμε πριν από αρκετά χρόνια. Κάνουμε μία μεγάλη εκδήλωση στη Νέα Υόρκη ο Κρίτσας κι εγώ και συμμετέχει η Ολυμπιακή’.

Εκείνος με κοιτάζει έκπληκτος και μου λέει: ‘Α! Τα ‘χει κανονίσει ο Γράτσος’ (Ο Γράτσος ήταν το δεξί του χέρι στη Νέα Υόρκη).

"Αν τους φέρω να σας σφίξουν το χέρι, δεν θα πλένουν το χέρι τους μετά"

‘Όλα τα ‘χω κανονίσει του απαντάω. Γιατί όμως ήρθα εδώ στα τραπέζι σας;’, του απαντάω. ‘Η αλήθεια είναι ότι δεν θέλω τίποτα. Εκεί όμως στο τραπέζι που καθόμαστε έχουμε τον πρόεδρο της διαφημιστικής εταιρείας και τον άνθρωπο που κάνει την καμπάνια για την Greek Odyssey. Έτσι και μ’ αφήσετε να τους φέρω να σας σφίξουν το χέρι, δεν θα πλένουν το χέρι τους μετά’, συνέχισα εγώ.

Ο Ωνάσης με τη σειρά του γελάει και μου λέει: ‘Άντε ρε! Πάμε στο τραπέζι να τους δούμε’.

Σηκώνεται πάνω – ο άνθρωπος που δεν με θυμόταν – με αγκαλιάζει σαν να ήμουν το παιδί του καλύτερού του φίλου. Για να μην τον πάω σαν το «πρόβατο» κοντοστέκεται και μου μιλάει: ‘Ρε ‘συ έχετε κάνει καλά συμβόλαια με τους Αμερικάνους, γιατί αυτοί όλοι είναι σαχλαμάρες. Δεν είναι να τους εμπιστεύεσαι’.

Μου μιλούσε για ένα πεντάλεπτο τουλάχιστον σε αυτό το ύφος. Το τραπέζι μου εν τω μεταξύ την είχε πάρει μυρωδιά τη δουλειά. Είχε γίνει ήδη ένας μικρός χαμός. Όταν φτάνω εκεί, συστήνω τον Ωνάση, ο οποίος εύχεται σε όλους καλή επιτυχία.

Τι έβγαλε όλο αυτό; Μπήκαν 2.500.000 με 3.000.000 ετικέτες Greek Fashion Odyssey, διαφημίζοντας την Ελλάδα. Διαφημίστηκε η Ολυμπιακή και η επιτυχία ήταν πολύ μεγάλη.

Η τρίτη επαφή με τον Ωνάση και η συμφωνία για τις στολές της Ολυμπιακής

Η τρίτη μου  επαφή με τον Ωνάση ήρθε πέντε χρόνια αργότερα, στο ‘παραένα’ της συμφωνίας για τις στολές της Ολυμπιακής που είχα σχεδιάσει.

Έχω στήσει εγώ, βάζοντας πλάτη, να έρθουν οι κορυφαίοι πρόεδροι καταστημάτων και οι κορυφαίοι δημοσιογράφοι του κόσμου, σε μία έκθεση για να παρουσιάσουμε ελληνικές συλλογές στην Ελλάδα. Τα ξένα μέσα, όπως η Washington Post ή η Herald Tribune βγάζουν τίτλους που λένε: “Greece is in conflict with Spain”. Κι αυτό γιατί υποστήριζαν ότι «φάγαμε» την πελατεία των Ισπανών.

Τότε πάλι ο Ωνάσης είχε δώσει προσωπικά εντολή, να προσφέρει η Ολυμπιακή 25.000 εισιτήρια για να έρθουν όλοι αυτοί οι σπουδαίοι της μόδας εντελώς δωρεάν. Από την Αμερική, τη Γαλλία, την Αγγλία. Όλοι αυτοί έμειναν επίσης δωρεάν στη Μεγάλη Βρετανία, όπου τους φιλοξένησε ο έτερος φωτισμένος της εποχής, Απόστολος Δοξιάδης.

"Θέλω να κάνω ένα δώρο στον Ωνάση"

Μετά από αυτό, το 1970, πετάω την ιδέα στέλνοντας ένα σκίτσο στη γυναίκα που διαχειριζόταν τις δημόσιες σχέσεις του Ωνάση, την Έλεν Σπερώνη. ‘Θέλω να κάνω ένα δώρο στον Ωνάση. Να του φτιάξω 30 φορέματα, τα οποία θα έχουν τους κύκλους της Ολυμπιακής για να τα φορούν οι αεροσυνοδοί στην πρώτη θέση’, της λέω.

Μια πρώτη θέση καμάρι. Με επίχρυσα μαχαιροπήρουνα, κεριά μπαταρίας και δείπνο υπό το φως των κεριών, χαβιάρι, ακριβά ποτά, πιάνο.

Του Ωνάση του αρέσει πολύ η ιδέα και λέει αμέσως: ‘Να πεις του Τσεκλένη να μας κάνει τις στολές’.

‘Μα έχουμε τον Pierre Cardin εδώ και ένα χρόνο, με τον οποίο συνεργαζόμαστε’, του λέει η Σπερώνη.

‘Δεν με νοιάζει, εγώ θέλω τον Έλληνα’, απαντάει ο Ωνάσης.

Οι στολές αυτές λανσάρονται τελικά στον ‘Διόνυσο’ της Νέας Υόρκης.

Αυτή ήταν η ιστορία μου μαζί του…

Σας έκανε παρατηρήσεις, προσθήκες ή άλλες προτάσεις για τις στολές; 

Οι στολές παρουσιάστηκαν στον Ωνάση, τον Κουταλίδη (πρόεδρο του Δ.Σ) και των Γεωργάκη που ήταν ο σύμβουλός του. Όταν λοιπόν είδε τα χρώματα έκανε παρατηρήσεις: ‘Ρε ‘συ να μην είναι φαρδιά κάτω’.

Όταν λοιπόν έφευγα από την αίθουσα και αφού μου έδωσε την παραγγελία μου λέει: ‘Μην ξεχάσεις τις 30 στολές που υποσχέθηκες ότι θα μου κάνεις δώρο’.

Στην επόμενη συνάντηση μαζί του, μετά από δύο μήνες, μπαίνω στη Μεγάλη Βρετανία και τον συναντάω. Πήγα μέσα, του είχα στείλει μάλιστα δώρο το βιβλίο με τα «Καλιαρντά» του Πετρόπουλου και είχε τρελαθεί σε σημείο που «ξεφώνιζε» διάφορους μέσα στο ξενοδοχείο.

Πριν φύγω από τη συνάντηση, μου φωνάζει ο Ωνάσης: ‘Ρε ‘συ, τους κώλους να προσέξεις’ (που μου είχε πει να μην κάνω φαρδιά τα φορέματα της Ολυμπιακής).

Κι εγώ με τη σειρά μου του απαντάω: ‘Κύριε Ωνάση, το κάστινγκ δικό σας’(γελάει).

"Η... βόμβα στο Παρίσι"

Άλλη μια φορά τον είδα, την τελευταία, σε ένα ταξίδι μας. Αφού το ξενυχτίσαμε, φεύγοντας μαθαίνει για τη «βόμβα» που έσκασε τότε στο Παρίσι. Η κόρη του το ‘χε σκάσει με έναν χρηματιστή στο Λος Άντζελες. Από τότε δεν τον ξαναείδα.

Έχω μια πολύ γλυκιά ανάμνηση από το μέγεθος της απλότητας αυτού του κολοσσού, την ταχύτητα σκέψεις, τις γρήγορες αποφάσεις που λάμβανε. Αναντικατάσταση προσωπικότητα.

Είστε βέρος Αθηναίος…

Γεννήθηκα το 1937 στην Αθήνα, από πατέρα που καταγόταν από τον Πύργο και μάνα Κωνσταντινουπολίτισσα. Μάλιστα, καμιά φορά, ερμήνευα τη μεγάλη αγάπη μου για τη Σαντορίνη, λέγοντας ότι η συνισταμένη των δυνάμεων Πύργου και Κωνσταντινούπολης, με πέταξαν στο Αιγαίο.

Ήθελα να καταλήξω στο ότι ως βέρος Αθηναίος, ζήσατε την εποχή των αθηναϊκών συμμοριών. Μάλιστα κάπου διάβασα ότι στα 19 σας πήρατε μέρος σε έναν μεγάλο καβγά… Σε τι άλλαξε η Αθήνα του τότε με αυτή που βλέπουμε σήμερα;

Έζησα τις συμμορίες του Ψυχικού. Όχι εγκληματικές συμμορίες. Βουτούσαμε κανένα αυτοκίνητο και το πηγαίναμε παραπέρα ή το πηγαίναμε «βόλτα», κυλώντας το πάνω σε βαρέλια. Ποτέ δεν αρπάξαμε τίποτα όμως. Δεν λεηλατήσαμε τίποτα. Μόνο μια φορά δέσαμε κάποιον, τον κλειδώσαμε και του πήραμε ένα αυτοκίνητο που μόλις είχε φέρει!

Καλώς εννοούμενη αλητεία δηλαδή…

Ναι. Καλώς εννοούμενη. Δεν είχαμε προβλήματα ναρκωτικών τότε. Η μόνη μας αμαρτία από 14 ετών, ήταν ότι καπνίζαμε τσιγάρα και ήμαστε οι βλάκες της καλλιεργούμενης τσιγαρομανίας.

«Αλητείες» κάνατε λοιπόν κάνατε στη ζωή σας; Εννοώ αν ζήσατε έντονα. Ξέρετε, γυναίκες, περιπέτειες, διασκέδαση, ποτό… Κάποιος ακούγοντας για εσάς θα φανταστεί ότι όντως ζήσατε και πολλά, αλλά και καλά.

Έχω δύο σκέλη στη ζωή μου. Αυτό που φαίνεται πολύ. Κι αυτό που δεν φαίνεται. Αυτό που δεν φαίνεται είναι λόγω αξιοπρέπειας προς τους ανθρώπους, με τους οποίους συναναστρέφομαι. Δυστυχώς ή ευτυχώς από τα 22 μου ήμουν πάντα παντρεμένος. Οπότε, ό,τι υπήρχε έξω από αυτό δεν φαινόταν. Ο γάμος με προστάτευσε από πολλά. Παντρεύτηκα μικρός για να προστατεύσω τον εαυτό μου από σοβαρές αλητείες. Δεν πήγα να σπουδάσω έξω και είπα του πατέρα μου ότι με ενδιαφέρει η δουλειά του από τα 14 μου χρόνια. Σπούδασα μέσα στο σπίτι μου μία ανύπαρκτη επιστήμη στην Ελλάδα, τη διαφήμιση, μέσα από μια τερατώδη αμερικανική βιβλιογραφία. Όταν «αλήτεψα», το έκανα όντας δεσμευμένος, αλλά δεν έγινα ‘νούμερο’. Δεν με έχει δει ποτέ κανένας να τα σπάω.

"Μια φορά στη ζωή μου έσπασα ένα μπουκάλι"

Μόνο μια φορά έσπασα ένα μπουκάλι, όταν είχα γυρίσει από το στρατό. Πήγα με πολιτικά ρούχα σε ένα κλαμπ της Κυψέλης που τραγουδούσε μία Άλμα, με ειδικότητα στα ιταλικά τραγούδια, τα οποία λάτρευα. Της φώναζα λοιπόν από κάτω να πει ένα τραγούδι κι εκείνη δεν το έκανε. Μία, δύο, τρεις, παίρνω ένα μπουκάλι και του δίνω μια στον τοίχο και το σπάω. Αφού σταματάει να τραγουδάει και με κοιτάει ο κόσμος περίεργα, λουφάζω και φεύγω.

Την άλλη μέρα το πρωί, αφού πάω στο μαγαζί με τα υφάσματα του πατέρα μου, έρχεται εκείνος. Όταν φτάνει μου λέει: ‘Όταν σπας, νομίζουν ότι τα σπας και πληρώνω εγώ’.

Τον κοιτάζω παραξενεμένος και συνεχίζει: ‘Με πήραν τηλέφωνο. Κανείς δεν ξέρει ότι αυτά που σπας και πληρώνεις, τα έχεις κερδίσει’. Κι εκεί μου έκανε το μάθημα με τη σύζυγο του Καίσαρος: ότι πρέπει όχι μόνο να είναι, αλλά και να φαίνεται τίμια.

"Έχω πιει εφτά τόνους ουίσκι στη ζωή μου, αλλά κανείς δεν με είδε μεθυσμένο"

Αυτό το περιστατικό με σημάδεψε κι από ‘κει και μετά πρόσεχα πάντα τις κινήσεις μου για να μην δίνω δικαιώματα. Έχω πιει εφτά τόνους ουίσκι στη ζωή μου, αλλά κανείς δεν με έχει δει μεθυσμένο. Τόσο ήθελα να κρύβω τις αδυναμίες μου από τους άλλους.

Ήθελα να έχω πάντα τον έλεγχο των πραγμάτων. Ακόμα και οι σχέσεις μου δεν ήθελα να αποτελούν αντικείμενο επίδειξης, παρά τις συγκλονιστικές σχέσεις που έκανα κατά καιρούς.

Δεν έκανα ποτέ τρέλα για γυναίκα. Δεν έπεσα ποτέ κάτω ζαλισμένος από έρωτα. Μπήκα στη μόδα για τις ωραίες γυναίκες. Μπήκα στη μόδα και γνώρισα τη γυναίκα μου την Έφη Μελά, την οποία λάτρεψα και είμαστε ακόμα μαζί. Τις γυναίκες δεν τις «λιγουρεύτηκα» ποτέ. Τις είχα πάντοτε στα πόδια μου.

Είχα πάντα πέραση και αποτελούσα ένα περίεργο φαινόμενο στο χώρο της μόδας, γιατί δεν ήμουν γκέι. Έμπαινα στον «Παρθενώνα» της μόδας και είχα γυναίκες λυσσασμένες γύρω μου, χωρίς να πρέπει να κυνηγάω τίποτα ή να γίνομαι γελοίος.

Με τη γυναίκα σας είστε μαζί πάνω από 40 χρόνια. Σούπερ μόντελ εκείνη, σχεδιαστής εσείς όταν γνωριστήκατε. Πόσο εύκολο είναι τελικά να μείνουμε πολλά χρόνια με τον ίδιο άνθρωπο, ειδικά σήμερα που οι ρυθμοί ζωής και ο τρόπος επικοινωνίας διαφέρει σε πολλά από αυτά που εσείς γνωρίσατε;

Σε δέκα μήνες κλείνουμε πενήντα χρόνια μαζί. Νομίζω ότι μια σχέση την κρατάνε και οι δύο. Στη δική μου περίπτωση όμως την κράτησε η Έφη. Θα μπορούσα να έχω φύγει καμιά δεκαριά φορές αν ήμουν σε μία σχέση που αδιαφορούσε εκείνη. Ήθελε να με κρατήσει και με κράτησε. Δεν κρατιέται εύκολα μια σχέση. Έκανε υποχωρήσεις και έμενε στη σκιά χωρίς να με κοντράρει. Ένας πολύ ταλαντούχος σχεδιαστής υφασμάτων ο Armino Lozzi που σχεδίαζε τα υφάσματα για τα Hilton, είχε πάρει ένα κομμάτι χαρτί και έφτιαξε ένα τρεχαντήρι με μια αλυσίδα τεράστια και μια άγκυρα στην άκρη. Στο τρεχαντήρι έγραψε «Γιάννης» και στην αλυσίδα «Έφη».

Πάντως όταν οι σχέσεις όμως δεν βαθύνουν ίσως είναι εύκολο να ξεθωριάσουν. Η ζωή είναι γεμάτη αλλαγές και ο άνθρωπος έχει ανάγκη από αλλαγές. Θαυμάζω το ωραίο και την καλή παρέα, την επαφή με τις πολύ ωραίες γυναίκες. Η ζωή μου υπήρξε πολύ ενδιαφέρουσα και είναι ενδιαφέρουσα μέχρι και σήμερα.

Θα ακολουθήσει τις επόμενες ημέρες και το δεύτερο μέρος της συνέντευξης του Γιάννη Τσεκλένη στο news.gr

Μερικά από τα σχέδια του Γιάννη Τσεκλένη

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Παρακαλούμε περιμένετε ...